Od listopada poprzez świąteczny czas, a później aż do kwietnia w związku z odpisami 1% od naszych podatków, jesteśmy bombardowani reklamami. Najpierw pokazującymi uśmiechnięte wielopokoleniowe rodziny przeżywające radość wigilijnego albo świątecznego dnia przy suto zastawionym stole. A od Nowego Roku – chorymi i niepełnosprawnymi poszukującymi wsparcia. Rozumiem przekaz i cel tych reklam, spotów i społecznych ogłoszeń, ale uważam, że niektóre z nich są okrutne. I choć może osiągają cel w postaci pozyskanych środków, ale z ewangeliczną miłością nie mają wiele wspólnego.

Przed świętami w telewizyjnym paśmie reklamowym widzimy, że w głębi pięknego pokoju znajduje się ładna choinka, wręcz uśmiechająca się do odbiorcy, a pod nią wiele pięknie opakowanych prezentów. W kilkadziesiąt sekund widzimy rodzinne szczęście, dostatek, zdrowie, zatem wszystko to, czego sobie życzymy i czego potrzebujemy niezależnie od płci i wieku. Powtarzalność tego obrazu powoduje u odbiorcy myśl, a może i wniosek, że tak musi, a przynajmniej powinno być i wszyscy wokoło mnie tak świętują. Tylko w gronie kochającej się rodziny, z dwunastoma potrawami na wigilijnym stole. Odświętne, eleganckie, drogie ubrania, ładni ludzie, pyszne jedzenie, aż chciałoby się zawołać: „Żyć nie umierać, święta!”.

Tylko że taki obraz to dla sporej grupy ludzi tylko kolorowa bajka, która wywołuje w ich sercach żal, smutek i poczucie jeszcze większego zagubienia w rzeczywistości. Dane statystyczne pokazują – zresztą nie trzeba powoływać się na nie, aby o tym wiedzieć – że ponad 20% społeczeństwa spędza święta samotnie. To oznacza kilka milionów ludzi, którzy są całkowicie sami. I nie myślę tutaj o osobach w domach opieki czy domach dziecka, bo tam nie są same, mogą czuć się samotne, ale jednak przeżywają wspólną wigilię czy świąteczny obiad, koło nich są pracownicy, współmieszkańcy itp.

Myślę o ludziach w różnym wieku, bo samotność to nie tylko rzeczywistość osób starszych, które żyją gdzieś w odrapanej kamienicy, bloku, w domu na skraju wioski. O tych, których dzieci wywiozły do szpitala na okres świąt, bo chcieli mieć możliwość świątecznego wyjazdu. Jest wiele osób samotnych, które są po śmierci najbliższej osoby albo po rozwodach, którym odebrano dzieci i dom, a oni nie umieją odnaleźć się w nowej dla siebie sytuacji. Trzeba wspomnieć o tych przykutych do łóżek, wózków i innego medycznego sprzętu.

Leczenie ran i wspomnień, przeżytych trudnych chwil trwa miesiącami. I jak już poradzili sobie z traumą choroby czy śmierci najbliższej osoby, jak są w stanie przygotować święta – radosne po nowemu, to reklamy stale przypominają im chwile, które przeżyli w rodzinnym kręgu, zdrowi, a zapewne powracają też myślami do niezrealizowanych planów. I znowu pojawia się żal.

To jeden z powodów, dla którego coraz więcej ludzi nie lubi świąt, atmosfery wymuszonych zachowań świątecznych i kościelno-domowej celebry, razi ich hipokryzja związana z przeżywaniem świątecznego czasu. W tym wszystkim zapominamy o pamiątce urodzin Boga przychodzącego na świat dla naszego zbawienia. Komercja i wymuszone nienaturalne zachowania i oczekiwania społeczne zabijają naszą pobożność.

To dobrze, że różne organizacje społeczne, fundacje, stowarzyszenia pomagają zbierać pieniądze na drogie operacje dające szansę na ratowanie życia i choć trochę normalności. Dobroczynność jest piękna i pożyteczna. Nie pozbędziemy się też reklam, w których składane są nam komercyjne życzenia od ludzi i instytucji, których nie znamy.

Oczekiwałbym jednak od tych, którzy mają wpływ na otaczającą nas rzeczywistość: polityków, biskupów, samorządowców, biznesmenów, producentów i zleceniodawców, czyli tych, którzy mogą mieć wpływ na reklamy czy społeczne spoty, aby okazali więcej zrozumienia. I żeby pamiętali też o tych, których nie stać na reklamowany produkt, na obfite święta, których nie spędzą z rodziną; którzy nie zakwalifikowali się, oni albo ich dziecko, do leczenia i nie zaopiekowała się nimi wielka telewizyjna fundacja, i może cierpią na depresję, a święta będą trudnym do przeżycia czasem.

„Zwiastun Ewangelicki” 24/2022

W dniach od 23 do 25 września 2022 r. Parafia Ewangelicko-Augsburska w Lasowicach Wielkich zorganizowała obchody 90 lat swojej kaplicy w Lasowicach Małych. Pierwszego dnia miał miejsce wykład ks. dra Romana Prackiego pt. Inny w domu. Poruszał on problem odmienności na wielu płaszczyznach ludzkiego życia. Następnego dnia odbyły się dwa spotkania. Wanda Falk, dyrektor generalna Diakonii Polskiej omówiła najważniejsze zagadnienia dotyczące tej instytucji. Drugie ze spotkań to wykład o Lasowicach Małych. Lokalny historyk Piotr Lisoń poprowadził słuchaczy przez 7 wieków istnienia wioski. Gdy omawiał ostatnie lata, prelekcja przekształciła się w przyjacielską rozmowę i wspominanie przez słuchaczy „jak to było dawniej”.

Ostatni dzień jubileuszu rozpoczął się nabożeństwem, podczas którego kazanie wygłosił biskup Kościoła Jerzy Samiec. Następnie odbyło się spotkanie – przy kawie i słodkościach parafianie z różnych miejscowości mogli porozmawiać i nacieszyć się swoją obecnością.

Trzydniowe obchody jubileuszowe zakończyły się wieczornym spektaklem pt. Tylko w wykonaniu krakowskiego Teoteatru. Aktorzy przedstawili kilka krótkich etiud nawiązujących do Słowa Bożego, ubranych w grę świateł i dźwięków.

tekst i zdjęcia Aneta Domańska

Dla mnie jako dość „świeżej” ewangeliczki uczestnictwo w tym wydarzeniu było niezwykle ważne. Przede wszystkim zdobyłam wiele informacji historycznych, jak i dotyczących współczesności, m.in. poznałam zwierzchnika Kościoła. To prowadzi do kolejnego kroku – większego zakorzenienie się, zespolenia z Kościołem ewangelickim i parafianami, którzy przyjęli mnie i moją córkę jak swoich. Najważniejsza okazała się dla mnie prelekcja Inny w domu. W wielu momentach miałam wrażenie, że jest ona skierowana do mnie, że opowiadana ważna historia, zawiera wiele elementów z mojego życia.

Jak zwykle bywa podczas takich uroczystości, nie obyło się bez wzruszeń, śmiechu i wspomnień. Teraz byłam obserwatorem, ale za 10 lat, gdy będziemy obchodzić 100 lat kaplicy, będą to też już moje wspomnienia, wzruszenia i łzy radości.    

Aneta Domańska

„Zwiastun Ewangelicki” 20/2022

Nie jest łatwo znaleźć pozytywne informacje w przestrzeni publicznej. Zatem nie będzie pozytywnych treści, a tylko realne spojrzenie na finansową i wojenną rzeczywistość.

Kilka osób podczas przypadkowego, wakacyjnego spotkania w rozmowie ze mną zauważyło, że w „Zwiastunie Ewangelickim” w moich felietonach, mało jest treści o charakterze religijnym. Zapewne tak – odpowiedziałem – ale drukowane są w towarzystwie rozmyślań, modlitw oraz biblijnych artykułów, dlatego uznaję, że w moich tekstach mniej będzie kazania, a więcej osobistego spojrzenia na realne wydarzenia dziejące się wokoło nas i mające wpływ na naszą kościelną i świecką codzienność.

Wojna wywołana przez Rosję w Ukrainie trwa już ponad pół roku. I nie mam satysfakcji, że w marcu tego roku należałem do tych nielicznych, którzy uważali, że nie skończy się szybko. Wtedy większość, podobnie jak było to w przypadku pandemii, uważała, że za kilka tygodni wojna się zakończy. A pod koniec roku już nikt o niej nie będzie pamiętał. Niestety. I pandemia, i wojna są nadal wśród nas. Przed nami jesień i zima. Zapewne ruchy wojsk, ze względu na ulewne deszcze jesienne, a później mrozy zimą, staną się ograniczone. Powoli zapominać będziemy o wojnie. Ale chyba co pewien czas usłyszymy o rakietowym uderzeniu w miejsca najmniej spodziewane.

Jednak nie o wojnie chciałem pisać. Choć ona ma wpływ na emocje społeczne i co najważniejsze, na ceny nośników energii, a to dotyka już każdego z nas. Nawet jeśli wojna skończyłaby się natychmiast, to przecież nie zostaną zniesione embarga na ropę, węgiel i gaz z Rosji. Nadal będziemy kupowali je w różnych krajach europejskich i na innych kontynentach. Wszystkie kontrakty na dostarczanie paliw stałych, płynnych i gazowych są pisane na nowo. Z nowymi cenami. Zatem czeka nas w dłuższej perspektywie drożyzna połączona z inflacją. Będziemy ubożeli, a zatem kolekty i ofiary kościelne będą miały słabszą siłę nabywczą.

Niektórzy z nas zapewne otrzymali prognozy do zapłaty za energię elektryczną albo za centralne ogrzewanie i czynsz. O tym publicznie się mówi, ale w niektórych regionach Polski prognozowane kwoty wzrosły nawet o 200, a u niektórych o 300 procent. Przecież dotyczy to także parafii ewangelickich! Co to oznacza dla nielicznej i często dotowanej społeczności posiadającej kilka kościołów i nieruchomości na utrzymaniu? Oznacza to, że ich wydatki tylko na energię i na ogrzewanie, jeśli ogrzewają kościół, wzrosną kilkukrotnie. A przecież energia i paliwa, to nie wszystkie wydatki, jakie ponosi parafia. I tak możemy wyliczać kolejne podwyżki i porównywać je z realnymi ofiarami pieniężnymi składanymi w parafiach, które także będą mniejsze. Te ofiary składane dalej w tej samej wysokości będą miały mniejszą wartość przez inflację. Z drugiej strony kryzys dosięga przecież każdego z nas i każdy z nas będzie stawał się przez inflację i drożyznę coraz słabszy finansowo, a więc być może będzie zastanawiał się, w jakiej wysokości ofiarę może złożyć.

Nie jest moim celem analizowanie wysokości inflacji, wzrostu cen i spadku ofiarności. Chcę jedynie zasygnalizować finansowy problem, który stanie się dla wielu parafii, w nieodległej przyszłości, sprawą bardzo trudną. Zresztą ten sam problem będzie miało wiele małych firm, w których pojawi się kłopot z utrzymaniem płynności finansowej przy tak wielkich podwyżkach opłat za podstawowe nośniki energii.

Usłyszałem w telewizji pewne stwierdzenie, które chcę przekazać, brzmiało mniej więcej tak: Mniej istotne jest, że poszczególny obywatel nie będzie miał środków na zapłacenie za węgiel, prąd i czynsz – to przykre i bardzo trudne będzie dla niego. Ale bardziej dotkliwe będzie dla niego i jego rodziny, że na zapłatę za węgiel, prąd czy czynsz nie będzie miała środków firma, w której pracuje i w konsekwencji firma zbankrutuje, a on straci pracę. Ta myśl wydaje się warta zauważenia, gdy zaczniemy zastanawiać się nad preliminarzami parafialnymi na przyszły rok – a to nastąpi już niedługo.

Podobno każde pokolenie musi przechodzić swój własny kryzys. Pokolenie II wojny światowej i powojenne ma go już za sobą. Pokolenie zimnej wojny i lat osiemdziesiątych XX wieku ma go za sobą. Teraz przyszedł czas na nas – pokolenie dobrobytu, dla którego rozpoczyna się wojenny kryzys i ekonomiczna bieda lat dwudziestych XXI wieku. Wydaje się, że dla zarządzających parafiami, także władz naszego Kościoła, synodu i konsystorza, czas który jest przed nami będzie bardzo trudny i zmusi do odważnych rozwiązań i nowego sposobu zarządzania finansami, kościelnym majątkiem i całymi parafiami.

„Zwiastun Ewangelicki” 18/2022

W naszych sercach oraz materialnie wspieramy Ukraińców i cieszymy się, że skutecznie odpierają agresora. To jest pozytywna informacja. Ale jak się dowiedziałem, podobno w Ukrainie powstało wiele nieformalnych grup: bojowych czy partyzanckich, nie wiadomo jakiej narodowości, które wykorzystując słabość państwa i skierowanie jego uwagi na walkę w bezpośrednim starciu, rabują i zastraszają ludność małych wiosek i osad. O tym nie informują media, bo te znajdują się na linii frontu albo w kilku wielkich miastach zachodniej Ukrainy. Takie bandyckie zachowanie znamy z opowieści naszych dziadków albo rodziców, którzy wspominali własne wojenne i powojenne doświadczenia. Opowiadali, że bezpośrednie działania militarne są jeszcze do wytrzymania, bo jest oczywisty i w miarę rozpoznawalny przeciwnik. Najgorzej, najniebezpieczniej bywało na tych terenach, gdzie już nie było działań wojennych, a gdzie nie działa jeszcze sprawnie państwowy system ochrony i bezpieczeństwa. Każda wojna stwarza płaszczyznę do powstania paramilitarnych, nieformalnych, walczących po nieokreślonej stronie grup, wręcz terroryzujących mieszkańców.

Nasi goście z Ukrainy, często stłoczeni od pół roku w gminnych czy parafialnych salach, przeżywający traumę rozstania z domem, z bliskimi, bez możliwych do sprawdzenia informacji podejmują decyzje o powrocie. Często właśnie do małych miasteczek i wiosek, skąd uciekli w pierwszych dniach wojny. To zrozumiałe – nie chcą też już być dłużej obciążeniem dla polskich gospodarzy, zdają sobie sprawę z drożyzny i inflacji, która spowodowana jest m.in. trwającą wojną. Oni to rozumieją. Nie mają pracy, szczególnie, gdy schronienie znaleźli w małych miejscowościach, z których trudno wydostać się w poszukiwaniu pracy. Nie mają samochodu, nie mają z kim zostawić dzieci. Poza tym wiedzą, że dla polskich dzieci miejsc w żłobkach i przedszkolach też brakuje. Nie znają języka… i jeszcze wiele można wymieniać.

Są naiwnie przekonani, że skoro ich dom jeszcze stoi i wojna jest daleko od ich wioski czy miejscowości – ich małej ojczyzny – to wszystko będzie po staremu, tak jak było w przeszłości, i że tam im nic nie grozi.

To zły pomysł, aby teraz wracać do Ukrainy, zwłaszcza przed zimą! Podczas wojny niszczy się infrastrukturę, demoluje domy mieszkalne i fabryki, niszczy kanalizację, odcina wodę i prąd, blokuje dostawy żywności i zabija ludzi. Zadaję sobie pytanie: Do czego mają wracać? Do zimnych domów z brakiem elektryczności, przecież tam często nie ma bieżącej wody, są trudności w zdobyciu podstawowych produktów spożywczych i gospodarstwa domowego. Podobnie jak w Polsce są przede wszystkim braki w zaopatrzeniu w węgiel i inne paliwa. Nie wiadomo czy rok szkolny rozpocznie się w tradycyjnym terminie i czy znajdą na nowo jakąś pracę.

Nie chcę myśleć i wyobrażać sobie, co stanie się i jak zostaną potraktowane te młode kobiety, gdy wpadną w sidła jakieś hordy zdemoralizowanych zabijaniem, żądnych cielesnych doznań niezidentyfikowanych bojowników. I gdy jeszcze wyjdzie na jaw, że otrzymały pomoc z tego „zgniłego i zepsutego Zachodu”.

To jest zadanie dla państw, organizacji humanitarnych, Kościołów, ale także dla nas wszystkich, na wiele nadchodzących lat. Musimy ratować te uchodźczynie, skoro już je znamy i od prawie pół roku żyją koło nas, i z nami. Musimy pomóc tym, którzy uciekli przed wojną i tym, których rozdzieliła wojna. Nie możemy dopuścić do tego, aby z własnej woli uchodźcy, wracali tam, gdzie z pewnością nie czeka na nich nic dobrego. Za wszelką cenę trzeba pomóc tym rodzinom w ściąganiu do zachodniej Europy ich mężów, braci czy dziadków, dać im szansę na nowe życie w naszym kraju i przy naszym ewangelickim Kościele. Nie możemy dopuścić do tego, żeby w trakcie trwania wojny, nie widząc szans na życie i żadnych perspektyw na odnalezienie się w naszym państwie wracali na tereny objęte wojną.

Oby nie było tak, że oprócz spontanicznej akcji pomocy w pierwszych miesiącach, niewiele im zaoferowaliśmy. Pokażmy sobie i światu, że jesteśmy uczniami Chrystusa. Na tym bowiem polega bycie naśladowcą Jezusa, a nie na opowiadaniu, jakim się jest wspaniałym i jakim być powinien ten ktoś obok mnie. Nie chciałbym nigdy przeżyć takiej chwili, że otrzymam informację, że rodzina, mama, dzieci, które gościłem czy gościła je parafia, zdecydowała się na powrót do Ukrainy i po kilku miesiącach coś złego wydarzyło się w ich domu i ich rodzinie, że…

Pocieszam się w sercu Słowem Bożym i do powracających kieruję słowa z Księgi Jozuego 1,9: „Nie bój się i nie lękaj się, bo Pan, Bóg twój, będzie z tobą wszędzie, dokądkolwiek pójdziesz”.

„Zwiastun Ewangelicki” 17/2022

Trwa wojna. Codziennie w programach informacyjnych oglądamy zniszczenia i płacz ludzi, którzy widzieli, jak zabijano ich najbliższych – tylko dlatego, że chcieli przyłączyć się do zachodniej kultury i wartości, jakie niesie demokratyczny i cywilizowany świat. Nie jest on idealny, ale daje wiele możliwości, poszerza horyzonty i gwarantuje wolność jednostce, niezależnie od jej statusu społecznego i światopoglądu.

Długo nie rozumiałem, co ma na myśli ukraiński prezydent Wołodymyr Zełenski, gdy mówi, że armia ukraińska broni także nas, mieszkających na zachodzie Europy i naszych wartości. Teraz zaczynam to rozumieć. Tak, to prawda, bo to wojna cywilizacji i wartości, która, jak mi się wydaje, rozpoczęła się z chwilą powstania na Bliskim Wschodzie państwa islamskiego. Gdy kilka lat temu ono powstało, zaszczepiło wśród imperialno-fundamentalistyczno-religijnych przywódców z różnych stron świata myśl i przekonanie, że dotychczasowy zachodni świat można zmienić i zastąpić własnym. Że można stworzyć – poukładany według własnych reguł – nowy światowy ład.

W krajach Europy, a także w USA, zgodnie z kalendarzem wyborczym odbywają się wybory, czy to prezydenckie, czy parlamentarne. Ostatnimi laty, słyszy się po nich komentarze, że społeczeństwo danego kraju jest w swoim wyborze prawie równo podzielone. Ten podział analizuje się, definiuje i określa różnie. Ale przyznać trzeba, że obecnie w wielu krajach tradycyjnie rozumiane różnice polityczne i światopoglądowe nie przebiegają w społeczeństwach tak, jak to niegdyś było i jak się o tym uczyliśmy. Już nie dzielą się na takich, którzy mają bardziej prawicowe albo bardziej lewicowe poglądy. Tak było kiedyś w odchodzących do przeszłości czasach. Współczesny świat dzieli się na tych, którzy mają fundamentalne, konserwatywne, patriarchalno-narodowo-religijne spojrzenie na rzeczywistość i na tych, którzy świat postrzegają przez liberalną, tolerancyjną otwartość na wszelkiego rodzaju nowe myśli i poglądy. W naszym kraju też właśnie taki podział społeczny można zaobserwować.

Także wschodni świat dzieli się na tych o imperialno-fundamentalistycznych poglądach i na tych o bardziej liberalnych wobec inności i niezależności. Trwająca wojna jest konfliktem fundamentalizmu z otwartością na nowe i nieznane. Patriarchatu z równością wszystkich względem siebie. Zaborczości z wolnością. Świat zaczyna dzielić się na tych, którzy pełni wolności i otwartości, w ramach demokratycznych zasad tolerują i dopuszczają różne społeczności i ich poglądy i na tych, którzy powołując się na głos różnie nazywanego Boga, nie akceptują niczego, co jest nowe, im nieznane oraz występują przeciwko społecznej równości.

Nie tylko ja zadaję sobie pytania: Po co ta wojna? Dlaczego została wywołana i komu służy? Dlaczego armia rosyjska powoduje tak ogromne zniszczenia, a wręcz równa wszystko z ziemią? Rosyjski agresor zauważył i zrozumiał, że mniej więcej 20 lat temu ukraińska ludność zdecydowała, że chce uwolnić się od imperialnego i religijnego, ograniczającego ją w rozwoju i uzależniającego myślenia. Że chce dać swoim obywatelom prawo wyboru, możliwość wolnego życia w państwie o demokratycznych zasadach. Agresor zrozumiał, że kończy się kolejna strefa wpływów i zależności ekonomicznej, politycznej i religijnej, bo Ukraina zadecydowała, że chce być kolejnym, podobnym krajem do takich państw, jak: Rumunia, Bułgaria, Łotwa, Estonia, Litwa. Państwem, w którym fundamentalistyczne i konserwatywne, patriarchalne zasady nie będą najważniejsze. W odpowiedzi agresor rozpoczął wyniszczającą wojnę.

Dawno temu bywało tak, że gdy jakiś absolutny władca chciał, aby jego wroga czy konkurenta całkowicie zapomniano, to niszczył doszczętnie jego miasta, kasował wszelkie kulturalne pamiątki, likwidował wszelkie zapiski o nim i unicestwiał jego lud. Niestety, to dzieje się obecnie w Ukrainie. Naród, który zapragnął być wolny oraz pamięć o nim, mają, według planu agresora, zostać zlikwidowane. Samo twierdzenie oprawców, że nie ma narodu ukraińskiego, jest tego potwierdzeniem. Celem tej wojny jest zabicie wszystkich ludzi, którzy doświadczyli wolności i zakosztowali samostanowienia o sobie. Którzy zrozumieli, że mogą decydować o własnych wyborach, o sposobie życia. Chodzi też o zrównanie z ziemią wszystkiego, co przypominałoby przyszłym pokoleniom o historii odradzającej się wolnej i niezależnej ukraińskiej państwowości, o społeczeństwie, kulturze oraz o niezależnym od Moskwy – czyli autokefalicznym – Kościele Prawosławnym w Ukrainie.

Ukraiński naród i zachodni świat nie mogą przegrać tej wojny! Jeśli tak się stanie, to powrócimy do imperialno-religijnych reguł rządzenia społecznościami. Inni dyktatorzy także mogą zapragnąć absolutnej władzy i przestrzeni! A reformacyjne zasady, które ukształtowały dzisiejszą cywilizację tolerancji i równości, legną w gruzach. Nie zapominajmy w swoich modlitwach prosić Boga o przywrócenie pokoju oraz zwycięstwo ewangelicznej zasady równości i szacunku dla każdej społeczności i każdego narodu.

„Zwiastun Ewangelicki” 15-16/2022

W lasowickiej parafii pełnicie Państwo funkcję kościelnych w filiale w Oleśnie ponad czterdzieści lat. Ponadto Pan jest członkiem rady parafialnej ponad pięćdziesiąt lat i skarbnikiem parafii prawie trzydzieści lat. Pamiętam nasze pierwsze spotkanie w sali parafialnej w Oleśnie, gdy prawie ćwierć wieku temu zostałem tu skierowany do służby. Jak Pan postrzega te pięćdziesiąt lat pracy w filiale i parafii, bycia w Kościele i dla Kościoła? Jak to się zaczęło?

Karol Schoenfeld: Kiedyś znajoma mi powiedziała, że jej ojciec był kościelnym pięćdziesiąt lat, pomyślałem wtedy, że to jest niemożliwe. Skoro już ponad 40 lat jestem kościelnym tutaj, w Oleśnie, to może, jak Bóg pozwoli, chętnie dociągnę do tego, co wydawało się kiedyś niemożliwe, do pięćdziesięciu lat. Jesteśmy z żoną na dobrej drodze, żeby tylko zdrowie dopisało. Czuję się zobowiązany i przywiązany do Kościoła. W ogrodzie przydomowym sadzę czy wysiewam kwiaty, które zdobią ołtarz. I staram się, aby coś urosło, przez cały rok. Zimą na ołtarzu jest ogrodowy susz. A radnym parafii, konkretnie z filiału w Oleśnie, po prostu przed laty mnie wybrano, nadal wybierają, więc jestem.

W kościele spędzacie Państwo nie tylko godzinę czy półtorej w niedzielę i święta, ale co piątek, też w sobotę, a czasami i poniedziałek. Tej pracy porządkowej wokoło kościoła i wewnątrz jest dosyć dużo i we dwoje tak krzątacie się od czterdziestu lat. Czy bierzecie z kogoś wzór, na przykład z osoby, która była tu wcześniej kościelnym?

Lidia Schoenfeld: Poprzednikiem naszym był Helmut Breidel, który pełnił te obowiązki osiem lat. To był mój szwagier, a jego żona była moją siostrą, Wyjechali na stałe do Niemiec i przekazali nam to zobowiązanie, o którym mówił mąż, że ma być czysto, ładnie i zadbanie przy kościele. Wyjeżdżając powiedzieli: „Karolu, Lidziu, w kościele i na zewnątrz ma być pięknie. Proszę, dbajcie o kościół, my wyjeżdżamy”. Niestety szwagier już zmarł, ale bezpośrednio po wyjeździe z Polski przez wiele lat oboje interesowali się, jak wygląda przy kościele, co się dzieje w Oleśnie, jak funkcjonuje parafia.

Wydaje się, że co najmniej trzy dni w tygodniu w różnym wymiarze czasu, poświęcacie kościołowi. Koszenie trawy, przycinanie żywopłotu i dbanie o porządki wewnątrz – dość sporego tego. Nie męczy Was ta służba?

K. Sch.: W naszym wieku już męczy, ale to jest obowiązek, ale także zadowolenie z tego, że kościół schludnie wygląda. Pomimo że jest nas ewangelików w Oleśnie i okolicy mało, to zawsze jest zadbany i nie musimy się wstydzić. W tej pracy pomagają nam też inne rodziny i osoby. Gdy jest większa rzecz do wykonania, prawie wszyscy członkowie filiału przychodzą, aby razem pracować. Także ich troskę o nasz kościół trzeba zauważyć i dziękować za zaangażowanie.

To prawda, miło wejść do środka. Sam jeszcze przed nabożeństwem, gdy jeszcze jest pusto i spojrzę na ołtarz, to w sercu wzdycham: „Ojej – ale ładnie!”.

L. Sch.: Nam też tak się wydaje i serce wtedy naprawdę czuje satysfakcję.

Jest też drugi wątek Waszego życia i naszego spotkania – ptaszki. To hobby Pana Karola trwa chyba równie długo jak służba na rzecz filiału. Jakie to ptaki i dlaczego one, jak długo już to trwa?

K. Sch.: W 1981 roku brat wyjeżdżając na stałe do Niemiec dał mi dwa czy trzy ptaszki i od tego się zaczęło. Wkrótce, od osiemdziesiątych lat, kanarki stały się moją pasją. Od 2002 roku należę do Związku Polskich Hodowców Kanarków.

Czy jako hodowca ma Pan jakieś sukcesy?

K. Sch.: Ponad 10 razy byłem mistrzem Polski, wicemistrzem Polski też byłem kilkakrotnie. W ostatnich dwóch latach, to wielka szkoda, ale Mistrzostwa Polski zostały odwołane, przeszkodziła pandemia, a w ostatnim roku ptasia grypa. Natomiast odbyły się mistrzostwa Opolszczyzny, naszego klubu i tam zająłem dwa pierwsze miejsca i dwa drugie w poszczególnych kategoriach.

Pogratulować, a ile ma Pan tych kanarków? I jak długo żyje taki ptaszek?

K. Sch.: Trudno powiedzieć, ale jest ich ponad 200 sztuk. Dla celów hodowlanych i na wystawy kanarek żyje około czterech lat, ale może dożyć lat dziesięciu.

Zajmowanie się kanarkami ich obsługa, troska, doglądanie, to zajmuje zapewne sporo czasu?

K. Sch.: Tak, około czterech godzin rano, a wieczorem trochę mniej.

Gdy budzi się Pan rano, to pierwszy krok kieruje do kanarków, czy do kuchni?

K. Sch.: Do kuchni, ale po to, by przygotować śniadanie kanarkom, nie sobie. Przygotowuję pokarm jajeczny i też z innych artykułów, które muszą jeść – powinny dostawać pokarm składający się z roślinnych kiełków. Mam dwa rodzaje ptaków – kanarki żółte i czerwone, pokarm dla żółtych jest inny, a dla czerwonych też inny.

Czy żona nie bywa zdenerwowana i zazdrosna o to, że mąż tyle poświęca czasu ptakom?

K. Sch.: Nie, doba ma 24 godziny, a tylko kilka poświęcam kanarkom, pozostaje jeszcze dużo.

A Pani Lidia jak uważa?

L. Sch.: Czasami to trochę mi żal, że nie możemy nigdzie razem wyjechać, na przykład na urlop. Poszlibyśmy razem pospacerować albo potańczyć, ale mąż musi zostać w domu i opiekować się ptaszkami.

Posiadanie tylu kanarków to jak duże gospodarstwo, tylko że zwierzęta są malutkie. I pewnie trudno o zastępstwo, znalezienie kogoś, kto by się znał i chciał przez kilka dni uczciwie się zajmować kanarkami?

K. Sch.: Tak, jest u nas podobnie, jak u rolników posiadających duże gospodarstwa – jeśli jest jakaś uroczystość rodzinna to o odpowiedniej godzinie, nie bacząc na to, czy podają obiad, czy muzyka gra, trzeba się zabierać i wracać do gospodarstwa, trzeba zatroszczyć się o ptaszki.

Wspomniała Pani o wspólnych wyjazdach, których brakuje, ale także, że chciałaby potańczyć. Czy to jest kolejne hobby albo kolejna radość, która was łączy?

K. Sch.: Pomimo tego, że wyjazdów razem nie za wiele, ale jakoś sobie to rekompensujemy wchodząc do różnych klubów tanecznych i tańcząc. Ta wspólna pasja towarzyszy nam od dnia ślubu, czyli to będzie 52 lata! Jeśli tylko nadarza się okazja, to wykorzystujemy wszystkie. Nawiasem mówiąc w 1969 roku zdobyłem mistrzostwo Opolszczyzny w tańcach klasycznych. Byłem też czwarty na mistrzostwach Polski Południowej w Cieszynie.

Odległe to czasy, ale składam kolejne gratulacje. Czy te taneczne sukcesy wytańczyliście Państwo razem?

L. Sch.: Nie, jeszcze wtedy nie znaliśmy się. Poznaliśmy się później i bardzo szybko zostaliśmy małżeństwem.

Muszę wyznać, że mam naprawdę wielką satysfakcję i wielką radość, że w parafii w Lasowicach Wielkich, mamy tak nietuzinkowych ludzi. Czego powinienem Wam życzyć?

K. Sch.: Tylko zdrowia, żeby Bóg nam je dał, to będziemy jeszcze działać. Czasami pojawia się myśl: „Znajdź młodszych, przekaż to”. Ale nie, nie można teraz zrezygnować, mamy cel: dociągnąć do 50-lecia bycia kościelnymi.

Rozmawiał ks. Ryszard Pieron

zdjęcia Aneta Domańska

„Zwiastun Ewangelicki” 13-14/2022